Het was even schrikken. Eerst zelf verliezen, dan als team verliezen, dan
tijdens het o zo gezellige diner naar het toilet, dan terug aan tafel, en
tenslotte te horen krijgen dat je bent afgezet als teamcaptain. "Wij hebben
zoëven besloten dat Paul R het seizoen verder afmaakt", zei de voorzitter.
Ik gedroeg me als een man en accepteerde het ontslag onmiddellijk. Als
sportliefhebber weet ik dat een schokeffect goede resultaten oplevert en die
hebben we na het drama in Nieuwendam absoluut nodig. De wedstrijd tegen VAS
is immers al over drie weken.
Echter, na een stevige nachtrust denk ik er anders over. Ik blijf en maak
het seizoen af. Dit is geen aanval op de voorzitter en zijn beleid, maar een
vorm van redelijkheid en feitelijk zelfs wijsheid. Er was gisteren namelijk
sprake van verzachtende omstandigheden. Ten eerste moest ik zelf spelen en
dat kan ik niet meer. Ten tweede moesten we door de hevige spitaanval van 88
ineens 64 van een voetbalveld in Nederhorst den Berg afhalen om hem
onmiddellijk naar Nieuwendam in te vliegen. Daarmee zijn de twee nullen aan
de borden 7 en 8 verklaard. Gebrek aan klasse (bord 8) en ritme (bord 7)
leidde tot deze nederlagen. Niet onze topspelers maar onze subtoppers hadden
de zware taak om de borden 1 en 2 te vertegenwoordigen. Dat deden zij goed,
maar niet goed genoeg (nog twee nullen). De andere jongens deden wel wat zij
al het hele seizoen doen: winnen of remise maken. Daarmee eindigde de
wedstrijd in een 5-3 nederlaag, of zoals 44 treffend opmerkte: "De nederlaag
was niet kansloos, maar wel terecht".
Hoe nu verder? Ik heb de opstelling voor 27 maart al in mijn hoofd maar
vertel niets, want ook (of juist?) de concurrentie leest dit bericht. Ik heb
nog hoop op een goede afloop en vraag de voorzitter om vergeving. Laat mij
de klus afmaken, laat mij delen in het succes, laat ook mij meereizen in de
open bus in Oud-Valkeveen als de titel toch nog binnenkomt.
Of ontsla mij, maar laat mij dan met rust.
Uw teamcaptain
