Richard, Paul en ik zijn nu alweer bijna twee weken in de Qatarese hoofdstad en we kunnen opgelucht en vol vertrouwen zeggen dat we inmiddels alle hobbels hebben overwonnen en de rimpels hebben gladgestreken.
De lucht is opgeklaard, maar dan wel in spreekwoordelijke zin want de regen komt hier voortdurend met bakken uit de hemel. Dat mag onwaarschijnlijk klinken maar met schoolboekjeswijsheid kom je er niet in Doha. Als dit een woestijnland is, is de woestijn niet droog. De enige reden waarom hier niets groeit, is dat de lokale bevolking zich niet interesseert voor wat er uit de grond komt tenzij het olie of gas is. Onthoud dat allemaal zodat ik het niet opnieuw hoef te vertellen wanneer ik terug ben.
"Mijn verblijf alhier was tot dusver uiterst vermakelijk! Ik heb in tijden niet zo gelachen", vertelt mijn supervisor, de onvolprezen Richard de Weger, terwijl hij ontspannen achterover leunt in zijn bureaustoel. "Vooral het optreden van onze superieuren is elke dag weer aanleiding tot grote hilariteit", voegt hij er schuddebuikend aan toe.
En gelijk heeft hij want er valt inderdaad veel te lachen: al is het alleen maar om de idiote manier waarop de mensen uit de hogere kasten zich hier kleden.
Voor wie graag wil weten wat er hier verder nog gebeurt, kan ik de website www.doha-2006.com aanbevelen.
